سپس در پايان اين دعا عرضه مىدارد : « خداوندا با عفو و بخشش خود با من رفتار كن و با عدل و دادگريت رفتار مكن » ؛ ( اللّهمّ احملني على عفوك ، و لا تحملني على عدلك ) . گويى امام عليه السّلام در اين جمله عفو و عدل الهى را مركبى راهوار شمرده ، عدل مركبى است نگران كننده ، در حالى كه عفو مركبى است آرامبخش و از خداوند تقاضا مىكند كه مرا بر آن مركب آرامبخش سوار كن تا آسوده خاطر به جوار قرب تو آيم و فارغ البال از مجازاتهاى دردناك در سايهء لطف تو قرار گيرم ، و اين همان مضمون جملهء معروفى است كه به عنوان دعا در نمازها و غير نمازها خوانده مىشود : « إلهنا عاملنا بفضلك و لا تعاملنا بعدلك يا كريم » . در حديثى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله مىخوانيم كه فرمود : « و الّذى نفسى بيده ما من النّاس أحد يدخل الجنّة بعمله ؛ احدى از مردم به سبب عمل خود وارد بهشت نمىشود » . اصحاب گفتند : « و لا أنت يا رسول اللّه ؛ تو نيز با عملت وارد بهشت نمىشوى ؟ » فرمود : « و لا أنا إلّا أن يتغمّدنى اللّه برحمة منه و فضل و وضع يده على فوق رأسه و طوّل بها صوته ؛ من نيز به سبب عملم وارد بهشت نمىشوم جز اينكه خداوند مرا در رحمتش و فضلش بپوشاند و هنگامى كه پيغمبر اين سخن را مىگفت دست خود را بر سر نهاد و صداى خود را بلند و طولانى كرد » . « 1 » نكته دعاهاى روح‌پرور معصومين عليهم السّلام بخش مهمى از تعليمات دينى در دعاهاى پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و امامان معصوم عليهم السّلام نهفته شده است . قرائت اين دعاها علاوه بر اينكه انسان را به جوار

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 7 ، ص 11 .